Καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών στο Βαλτινό

 

Μια πανέμορφη καλοκαιρινή παράσταση θεάτρου σκιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι κάτοικοι του Βαλτινού την Πέμπτη το βράδυ, στις 16 Ιουνίου 2022.

Οι περίτεχνες σκαλιστές φιγούρες, «ζωντάνεψαν» με μοναδικό τρόπο στο πανί, «αυτοσχεδίασαν» και ψυχαγώγησαν τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους θεατές που παραβρέθηκαν στην κεντρική πλατεία του χωριού.

Την θεατρική παράσταση σκιών οργάνωσε το φροντιστήριο Αγγλικών «JOYFOUL LEARNING» της Νατάσας Πλεξίδα.

Ο εμψυχωτής της παράστασης Κοσμάς Παναγιόκας εισέπραξε τα θερμά συγχαρητήρια και τα παρατεταμένα χειροκροτήματα του κοινού.

«Το βότσαλο που δακρύζει» του Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού

 

«Το βότσαλο που δακρύζει» είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή του συγγραφέα – ποιητή, Κωνσταντίνου Ε. Κατσαρού που εκδίδεται και συγκεντρώνει 34 πεζοποιήματα γραμμένα σε βάθος χρόνου. Είχε προηγηθεί το 2016 η ποιητική συλλογή του με τον τίτλο «ΣΤΑΛΑΚΤΙΤΕΣ», χωρίς να υπάρχει αρχικά, η διάθεση να τα εκθέσει στο ηδονοβλεπτικό βλέμμα του αναγνωστικού κοινού.

Τώρα πλέον τα ποιήματα προσφέρονται απλόχερα σε όποιον θέλει να τα πλησιάσει, να βυθιστεί σε αυτά, να τα αποκρυπτογραφήσει ή να τα πάρει κατά γράμμα.

Γιατί πέρα από κάθε άλλη ανάλυση, η ποίηση εδώ προσφέρεται στην καθαρή της μορφή, λιτή, σαφής, φωτεινή, βαθιά, χωρίς λεκτικές ακροβασίες ή κινήσεις εντυπωσιασμού.

Πολλά από τα πεζοποιήματά του είναι συμβαντολογικά κείμενα και χαρακτηρίζονται από ένα απρόσμενο, ιδιότυπο ποιητικό πνεύμα, που μέσα από την φαινομενική απλότητά τους, ο ποιητής αποκαλύπτει με δέος τις έννοιες των ιδεών. Επινοεί έναν κόσμο πού επανεκτιμάται διαρκώς όχι μόνο για όσα καταλείπει, αλλά και για όσα λέει, υπονοεί, ψιθυρίζει και απελευθερώνει ως φτερουγίσματα ή νεύματα. Τα ποιήματά του γίνονται υποκείμενα μιας δράσης υπόκωφης, που αντιμάχονται το φαντασιακό με το πραγματικό και στοχεύουν στον πυρήνα των ευαίσθητων χορδών της συνείδησης του αναγνώστη. Άλλωστε εκεί που λιγοστεύει η πραγματικότητα θάλλει η ποίηση.

Φέροντας μία γερή ψυχαναλυτική σκευή, αλλά χωρίς αυτή να εμφανίζεται πουθενά στο προσκήνιο, προσφέρει μία ενδελεχή ματιά πάνω στα πράγματα.

Από το πρώτο κατά σειρά ποίημα της συλλογής, με τίτλο «ποιητικό αίτιο», ο ποιητής αποκαλύπτει και επισημαίνει τις αφετηρίες και τις γενεσιουργές αιτίες του ποιητικού του οίστρου: «υπάρχει μέσα μας ένα απέραντο λιβάδι όπου απλώνουμε και φυτεύουμε τα συναισθήματά μας, τις χαρές μας, τις λύπες μας, τις σκέψεις μας, τα βιώματά μας, τα πιστεύω μας, τις ανησυχίες μας, τα πάθη μας, τους οραματισμούς μας…».

Το λιβάδι ανθίζει και καρπίζει, τα όνειρα ζητούν την πραγμάτωσή τους. «ανάβεις το φως  που θα φωτίσει την άβυσσο του κόσμου… αναμένεις υπομονετικά την καθαρότητα και την επιβεβαίωση της μακρινής αλήθειας των μυστηρίων της ζωής».

Τα άγουρα χρόνια της νιότης μορφοποιούν και γαληνεύουν τα ποτάμια στις εκβολές τους. Οι τριβές της ζωής στρογγυλοποιούν το άμορφο βότσαλο, το παιδεύουν και το δίνουν εύμορφο σχήμα.

Αλλά κι ο ίδιος ο ποιητής σμιλεύει το έργο του, το βότσαλο που δακρύζει, με το επίμονο κύμα της τέχνης του και το βολοδέρνει απ’ εδώ κι από ’κει για να πλάσει τη μορφή του.

Ο Κωνσταντίνος Κατσαρός, ιερουργώντας σε μια μυσταγωγία, θαρρείς πως σκάβει βαθιά σε αθέατες πλευρές ενός κοινού υποσυνείδητου και επιχειρεί, εκτός από την αυτοπραγμάτωσή του, να κοινωνήσει και τις ιδέες του.  Έχεις την αίσθηση ότι ψάχνει να βρει έναν δρόμο, τον δικό του δρόμο. Ένα νόημα για να πορευτεί, ένα κριτήριο ασφαλείας για να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, να διακρίνει το μέρος και το όλον, το υψηλό και το ευτελές, την ομορφιά και την ασχήμια. Και το επιχειρεί μέσα από την μόρφωση, την επιμέλεια της μορφής του προσώπου και της καλλιέργειας της ψυχής.

Στο ποίημα «κοινός κώδικας» καταξιώνει την γλώσσα χωρίς λέξεις, τη γλώσσα του σώματος, των αισθήσεων και του αισθήματος.

Στα ποιήματα «ανοίξτε τα σπίτια σας» και «δεν χάθηκαν όλα», που έχουν την ίδια εννοιολογική βάση, προτρέπει με επαναλαμβανόμενες παραινέσεις, την ανάγκη αλλαγής και διαμόρφωσης του ανθρώπου, περνώντας μέσα από δοκιμασίες και πόνους, ώστε να καταλήξει στην θέωση. Έστω κι αν αυτό είναι ουτοπία, έστω κι αν αυτό είναι αδύνατο, «Αλλά τι μεγάλο έγινε χωρίς τη μαγεία της ουτοπίας, χωρίς τη συντριβή του αδύνατου;» διερωτάται ρητορικώς ο ποιητής.

Το υψηλό ζητούμενο στην εποχή μας θεωρείται η μετριότητα, η ισότητα, το ίσωμα. Όχι η ανηφόρα, όχι η κατηφόρα. Απ’ την ώρα όμως που βγάζεις από την πορεία σου τις ανηφόρες και τις κατηφόρες, που αφαιρείς δηλαδή από τις προσδοκίες σου, τη θυσία, τον πόνο, τον κόπο, τον μόχθο, ο δρόμος γίνεται μονόδρομος στον μηδενισμό και στο τίποτα.

Όμως θέλει το δάκρυ της, η ευμορφία του βότσαλου!

 «Το βότσαλο που δακρύζει» είναι ένα παλίμψηστο από επιθυμίες, συγκρούσεις, ματαιώσεις, απουσίες, πένθη και προπάντων φωνές σαν χαρακιά στην πέτρα της μνήμης.

Πρόκειται για ποιήματα που ανοίγουν δρόμους, που δείχνουν τρόπους και που σε κάποιες περιπτώσεις αποτολμάται και το κούνημα του δακτύλου για να συνετίσει και να διδάξει.

Είναι ένα βιβλίο που αναμφισβήτητα θέτει ερωτήματα, δίνει απαντήσεις και μπορεί να διδάξει και να εμπνεύσει νέους δημιουργούς.

Δημήτρης Τσιγάρας

Περί αγνοίας

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό τι θα ακολουθήσει αργότερα».

«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;

Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό,τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».

Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό 'καλώδιο' πια».

Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».

«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».

Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;

Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».

Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».

Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από πάνω».

 

Του Pablo J. Luis Molinero

Αλκοόλ. Η «ψυχή» της παρέας, αλλά με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια…

 

Μια καλή παρέα, ένα ωραίο περιβάλλον, τα ανάλογα ποτά και οι εκλεκτοί μεζέδες έχουν πάντα τη θέση τους στην ψυχή του κάθε Έλληνα, που σέβεται τη ζωή του και ξορκίζει το κακό με την ευχή  «να πάνε κάτω τα… φαρμάκια».

Ο γνώριμος ήχος των ποτηριών που έρχεται να δώσει αποθεωτικό φινάλε σε κάθε τσούγκρισμα της παρέας, μαζί με την παραδοσιακή ευχή «άντε στην υγειά μας», εδραιώνει το ύφος μιας τελετουργίας με καθαρά παρεΐστικο χαρακτήρα.

Κάθε γουλιά δεν είναι απλή απόλαυση, αλλά μια στιγμιαία βουτιά στα άδυτα της καλύτερης εκδοχής της ψυχής. Ένα γεγονός που θες να το μοιράζεσαι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Αυτούς που θα τσουγκρίσουν μαζί σου, που θα πιούν στην υγειά σου, και θα το εννοούν.

Στο Βαλτινό με κάθε ευκαιρία οι κάτοικοι συνηθίζουν να περνάνε το χρόνο τους, συμποσιαζόμενοι με άτομα που επιθυμεί η καρδιά τους. Τους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς και απολαμβάνουν τις στιγμές συζητώντας, καλαμπουρίζοντας και αναλύοντας τα καθέκαστα.

Η τσιπουροκατάσταση μοιάζει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι μιας παράδοσης που φτιάχτηκε για να προσφέρει τη δυνατότητα της κοινωνικής συνεύρεσης, και να δημιουργεί συναισθήματα ευαρέσκειας, ευθυμίας και χαράς.

Ποτέ κανένα άλλο αλκοολούχο ποτό δεν έγινε συνώνυμο της παρέας, όσο το τσίπουρο.

Όμως υπάρχουν και οι αρνητικές συνέπειες.

Επειδή πολλές φορές χάνεται το μέτρο, πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου, πως η υπερβολική κατανάλωση μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στον οργανισμό και την υγεία. Η κατάχρηση αλκοολούχων ποτών δημιουργεί εξάρτηση.

Οι διαταραχές κατάχρησης αλκοόλ περιλαμβάνουν την συνεχή κατανάλωση, την υπερβολική κατανάλωση και τον αλκοολισμό.

Έτσι λοιπόν, το αλκοόλ ωφελεί μόνο όταν το πίνουμε με μέτρο, σύνεση κι εγκράτεια.

Η ναΐφ Ζωγραφική του Σωτήρη Ζήση

 

Η ναΐφ τέχνη είναι μία κατηγορία τέχνης που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική.

Τα χαρακτηριστικά της Τέχνης Ναΐφ (naïve art) είναι η αδέξια σχέση της με τη φόρμα της ποιοτικής ζωγραφικής και ιδικότερα η Ναΐφ τέχνη δεν σέβεται τους κανόνες της προοπτικής

Ένας έλληνας ζωγράφος που ταξινομείται στην τεχνοτροπία Ναΐφ είναι και ο Σωτήρης Ζήσης, έργα του οποίου παρουσιάζονται στην εφημερίδα μας.

Ο Σωτήρης Ζήσης γεννήθηκε στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης το 1902 και πέθανε το 1989. Τυπογράφος στο επάγγελμα, δούλεψε στην εφημερίδα Μακεδονία. Παράλληλα ήταν και χαρτογράφος – οι χάρτες που δημοσίευε η «Μακεδονία» για να δείχνει την εξέλιξη του πολέμου της Αλβανίας το 1940-41 ήταν δικοί του, και στο εργαστήριό του κατασκεύασε πολλές υδρόγειες σφαίρες που προώθησε σε εκδοτικούς οίκους και σχολεία. Με τη ζωγραφική ασχολήθηκε σε μεγάλη ηλικία και αγαπημένα του θέματα ήταν η Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοί της, περασμένων δεκαετιών, και οι συνήθειές τους. Τα έργα του που χαρακτηρίζονται σαν λαϊκή ζωγραφική, συνήθως απεικονίζουν πολλές ανθρώπινες μορφές, έχουν δράση, ζωντάνια, έντονα χρώματα με διαβαθμίσεις.

Το πανηγύρι στον Μέλιγο

 

Την Κυριακή 12 Ιουνίου, 2022 στον ιερό ναό της Αγίας Τριάδας Μελίγου τελέστηκε ο Εσπερινός του Αγίου Πνεύματος, στο πλαίσιο του εορτασμού του ομώνυμου ναού του χωριού. Την Δευτέρα 13 Ιουνίου, το πρωί ακολούθησε η πανηγυρική θεία λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Χρυσοστόμου.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ του Θωμά Ζαμπακά.

Οι πεθαμένοι πρόγονοι

 

 [Στη φωτογραφία: Λαϊκή αρχιτεκτονική στον Μέλιγο Τρικάλων. Παρατημένο σπίτι, ακατοίκητο, που κάποτε έσφυζε από ζωή.]

Του Ηλία Κεφάλα

Το σπίτι έμεινε ακατοίκητο. Ο τελευταίος ένοικός του είχε την ατυχία να έχει μόνο θυγατέρες που παντρεύτηκαν μακριά και δεν έμεινε κανένας ν’ αναλάβει και να συνεχίσει τη λειτουργία του οίκου. Η μεγάλη εγκατάλειψη των πενήντα και πλέον χρόνων γέννησε φαντάσματα μέσα στους χώρους του. Νυχτοπούλι πάντοτ’ εγώ, καθώς τριγύριζα άσκοπα στις σκάλες του τη νύχτα, άκουσα κι αμέσως γνώρισα τους πεθαμένους προγόνους να κλαίνε και να αναζητούν επί ματαίω τους απογόνους τους. Δεν άντεξα τον πόνο τους και φώναξα: «Μα, πνεύματα είστε, αερικά του χάους, γιατί δεν πάτε να τους βρείτε;» «Δεν το μπορούμε», απάντησαν με μια φωνή, «γιατί ο τόπος που μας γέννησε μας δένει εδώ και μόνο αυτός ο τόπος παρατείνει την αχνή ζωή μας». «Μα ποια ζωή σας;» «Αυτήν την άνευρη, τη μολυσματική ζωή της μοναξιάς, πίσω απ’ τον χρόνο». Και έτσι, κοιτάζω τώρα από μακριά αυτό το κίτρινο κάστρο του θανάτου, χωρίς να πλησιάζω τις σαθρές του κλίμακες. Όσο και να το λούζει ο ήλιος του μεσημεριού, δεν απαλείφει τους λυγμούς της νύχτας.

Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού. (Μέρος 4ον)

 Αφιέρωμα σε ποδοσφαιριστές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου του Α.Ο. Βαλτινού.

Στη συνέχεια του αφιερώματος «Ιστορικές σελίδες από την ποδοσφαιρική ομάδα του Βαλτινού» παρουσιάζονται παρακάτω μια σειρά από ποδοσφαιριστές που κατάγονται από το Βαλτινό και έπαιξαν ποδόσφαιρο με τη φανέλα της ομάδας.

Βάιος Β. Σταμούλης

Ο Βάιος Σταμούλης υπήρξε μια από τις ποιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του Α.Ο. Βαλτινού. Παθιασμένος για χρόνια με το ποδόσφαιρο, στην αρχή ως ποδοσφαιριστής και μετά ως παράγοντας της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού, ταύτισε το όνομά του με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της περιοχής και έζησε για πολλά χρόνια τις λύπες, αλλά και τις χαρές της ομάδας μέσα στα γήπεδα. Κυκλοθυμικός και έκρυθμος όπως ήταν, πολλές φορές ήρθε αντιμέτωπος με ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις, βιώνοντας πότε τη νίκη και πότε την ήττα.  Όμως επειδή στο ποδόσφαιρο η αποτυχία από την επιτυχία απέχουν ελάχιστα ήταν φυσικό τον κάθε ενθουσιασμό να διαδέχεται και η απογοήτευση. Άλλωστε αυτή είναι και η φύση του ποδοσφαίρου.

Βασίλειος Θεοδ. Σκρέκας

Ως επιθετικός σέντερ φορ ήταν ιδιαίτερα απειλητικός στην κορυφή της επίθεσης. Και μόνο τα πλούσια σημαντικά προσόντα αρκούσαν για να τρομάξουν τους αντιπάλους αμυντικούς που κλείνονταν να τον αντιμετωπίσουν. Μπορούσε να σκοράρει και με τα δύο πόδια, με στημένη μπάλα, αλλά και με το κεφάλι. Δημιουργούσε εύκολα τις προϋποθέσεις για γκόλ και δεν ήταν λίγες η φορές που τράνταζε το "πλεκτό", όπως το αποκαλούσε. Σε έναν αγώνα κυπέλλου σκόραρε πέντε φορές.

Το 1974 έβγαλε για πρώτη φορά δελτίο στην ομάδα του Γοργογυρίου και αγωνίστηκε για τρία χρόνια στη θέση του επιθετικού (σέντερ φορ).

Την εποχή εκείνη είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος όλων των ομάδων της περιοχής, καθότι σάρωνε τα δίχτυα πετυχαίνοντας το ένα μετά το άλλο γκολ.

Στην τρίχρονη θητεία του στο Γοργογύρι συνέβαλε αποφασιστικά στην απανωτή άνοδο της ομάδας από την Γ΄ στην Β΄ και μετά στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία.

Το 1977 εντάσσεται στις δυνάμεις του Α.Ο. Βαλτινού και μετά από ένα χρόνο τον αποκτά η ομάδα των Μετεώρων, η οποία αγωνιζόταν τότε στη Δ΄ ερασιτεχνική κατηγορία.

Το 1979 υπηρετεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία στη Λάρισα και μεταγράφεται στο Λιβαδάκι Λαρίσης.

Το 1980 τον αποκτούν τα Φάρσαλα και το 1983 επιστρέφει στην ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, όπου αγωνίστηκε και πρόσφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το τέλος της καριέρας του.

 

Αθανάσιος Γ. Ζαμπάκας

Ο Αθανάσιος Ζαμπάκας, διατέλεσε πρόεδρος προπονητής και ποδοσφαιριστής (τερματοφύλακας) της ομάδας Α.Ο. Βαλτινού.

Το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από μικρή ηλικία και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε αγάπη και πάθος. Αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα.

Τα πλούσια προσόντα του, η αντίληψη, η εκτίναξη και το αιλουροειδές στιλ του, εντυπωσίασαν τους παράγοντες του Α.Ο. Τρίκαλα, οι οποίοι το 1975 τον απόκτησαν και τον ενέταξαν στην ομάδα τους.

Το 1976 μεταγράφεται και αγωνίζεται μέχρι το 1980 στον Α.Ο. Δήμητρα, Τρικάλων.

Η αγωνιστικότητα του, την εποχή αυτή, έκανε πολλούς αθλητικογράφους να γράφουν κολακευτικά λόγια για το ταλέντο και τις ικανότητές του. «Ηρωικό και γενναίο» τον αποκαλεί η εφημερίδα “Αθλητική”, στο φύλλο της 27/9/1976, στον αγώνα της Νέας Σμύρνης μεταξύ Πανιωνίου - Δήμητρας (1-0).  Στη συνέχεια υπήρξε μία διαδοχική αλλαγή ομάδων όπου αγωνίστηκε σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες.

Αναφορικά σημειώνουμε τα εξής: Το 1983 - 85 στον Α.Ο. Διγενή Νεοχωρίου, το 1986 στον Α.Ο. Φαρκαδόνας, το 1987 στον Α.Ο. Ασπροβάλτου, το 1988 στον Α.Ο. Φήκης.  Στις ομάδες που αγωνιζόταν παράλληλα ασκούσε και τα καθήκοντα προπονητού. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι κάτοχος διπλώματος της σχολής προπονητών ποδοσφαίρου.

Πολλοί προτιμούν το δάσος της Παναγίας για να παντρευτούν

 

Τελευταία παρατηρείται πως πολλοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν να ανταλλάξουν όρκους παντοτινής αγάπης και να παντρευτούν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού. Η επιλογή να διοργανώσουν έναν καλοκαιρινό γάμο, με ρομαντικό στυλ και γήινες αποχρώσεις ταίριαζε απόλυτα με τη φύση του αλσύλλιου της Παναγίας Βαλτινού, γι’ αυτό πολλοί κάτοικοι, αλλά και άλλοι εκτός Βαλτινού προτιμούν να τελέσουν τον γάμο τους εκεί.

Παρακάτω παρουσιάζονται μερικά στιγμιότυπα από ευτυχισμένες στιγμές γαμήλιων τελετών!

Απεβίωσε ο συγχωριανός Κωνσταντίνος Ηλ. Καραθανάσης

 

Απεβίωσε την Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022, ο συγχωριανός Κωνσταντίνος Καραθανάσης του Ηλία σε ηλικία 74 ετών.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά του.

 Η ΣΥΖΥΓΟΣ:  Τριανταφυλλιά Καραθανάση

 ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ: Ηλίας Καραθανάσης, Γεώργιος Καραθανάσης και Ξανθή Σίμου

 Η ΠΕΘΕΡΑ: Μαρία Μπουίντα

ΤΑ  ΑΔΕΛΦΙΑ, ΤΑ  ΑΝΗΨΙΑ

 ΟΙ  ΛΟΙΠΟΙ  ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Η σορός θα μεταφερθεί στον  Ιερό  Ναό  Αγίου Αθανασίου Βαλτινού  Τρικάλων, την Πέμπτη  9 – 6 – 2022   και  ώρα 5.30μ.μ.

Χωριάτικες συνταγές – Η κολοκυθόπιτα της γιαγιάς

 

Η αλμυρή κολοκυθόπιτα της γιαγιάς είναι από τις πιο εύκολες πίτες. Δεν έχει φύλλο και έτσι φτιάχνεται στο πι και φι.

Τρώγεται ζεστή ή σε θερμοκρασία δωματίου και όπως όλες τις πίτες μπορούμε να την απολαύσουμε όλες τις ώρες!

Υλικά:
3 κούπες τριμμένο και στραγγισμένο κολοκύθι (προκύπτει από 5-6 μεσαία κολοκύθια, περίπου 800 γραμμάρια όλα μαζί)

2 κούπες αλεύρι (κατά προτίμηση 1 κούπα σταρένιο,1 κούπα για όλες τις χρήσεις)

5-6 φρέσκα κρεμμυδάκια ή 1 μεγαλούτσικο ξερό

4 μεσαία αυγά ή 3 μεγάλα

1 κούπα ελαιόλαδο

1 κουταλάκι αλάτι

1 κουταλάκι πιπέρι

1 κούπα ξινομυζήθρα ή φέτα

1 κούπα γραβιέρα ή άλλο κίτρινο τυρί

1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ

Μαϊντανό ψιλοκομμένο (1 κούπα περίπου, όχι πατητή)

1-2 κουταλιές ελαιόλαδο για το πυρέξ και για την επιφάνεια της πίτας.

Εκτέλεση:

Τρίβουμε το κολοκύθι στον τρίφτη της ντομάτας και το αλατίζουμε. Το αφήνουμε σε σουρωτήρι για μια ώρα και το πιέζουμε να βγάλει και όσα υγρά γίνεται ακόμη. Μετράμε τρεις κούπες και τις βάζουμε σε ένα μπολ. Πάνω ψιλοκόβουμε τα υπόλοιπα πράσινα. Ανακατεύουμε σε άλλο μπολ τα τυριά και σε άλλο τα αλεύρια με το μπέικιν πάουντερ και το πιπέρι. Χτυπάμε τα αυγά με το ελαιόλαδο σε σκεύος ανάμειξης με το χέρι.

Προσθέτουμε τα πράσινα (κολοκύθια κλπ), τα λευκά (τυριά), και τα λευκοκίτρινα (αλεύρια), ανακατεύοντας κάθε φορά που προσθέτουμε ένα μείγμα. Αδειάζουμε τον πηκτό χυλό σε ελαφρά λαδωμένο πυρέξ ή σε ταψάκι.

Βάζουμε μια κουταλιά ελαιόλαδο στο χέρι μας και στρώνουμε την επιφάνειά της να ισιώσει. Ψήνουμε την πίτα μας σε προθερμασμένο στους 180 βαθμούς φούρνο για 60-65 λεπτά περίπου, μέχρι να ροδοκοκκινίσει η επιφάνεια και να ψηθεί και ο πάτος της. Τη σερβίρουμε ελαφρά ζεστή ή σε θερμοκρασία δωματίου. Καλή σας όρεξη!

Πέντε πορτρέτα λαϊκών τραγουδιστών

 Πέντε πορτρέτα λαϊκών τραγουδιστών του ελληνικού πενταγράμμου που άφησαν εποχή: Στέλιος Καζαντζίδης, Στράτος Διονυσίου, Νίκος Ξυλούρης, Γιάννης Πουλόπουλος και Δημήτρης Μητροπάνος.

Στέλιος Καζαντζίδης

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία Αττικής και πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών.

Ο πρώτος άνθρωπος που εκτίμησε τη φωνή του ήταν κάποιο αφεντικό του, που καθώς τον άκουσε την ώρα της δουλειάς στο εργοστάσιο Έσπερος, του χάρισε μια κιθάρα. Δάσκαλος του Καζαντζίδη υπήρξε ο Στέλιος Χρυσίνης, ένας τυφλός συνθέτης.

Στα 1952, ο Καζαντζίδης κάνει το δισκογραφικό ντεμπούτο του με ένα τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα. Το τραγούδι αυτό έφερε τον τίτλο «Για μπάνιο πάω».

Στράτος Διονυσίου

Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1935 στη Νιγρίτα των Σερρών και πέθανε στην Αθήνα, στις 11 Μαΐου του 1990, σε ηλικία 55 ετών. 

Ο Στράτος Διονυσίου έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας τραγουδιστής στο κέντρο «Φαρίντα» της Θεσσαλονίκης. Από τις πρώτες του εμφανίσεις το 1959, ο Διονυσίου τράβηξε το ενδιαφέρον κάποιων καλλιτεχνών, οι οποίοι τον προέτρεψαν να κατέβει στην Αθήνα για να κάνει σημαντικές συνεργασίες. Την ίδια χρονιά, ο Διονυσίου γραμμοφώνησε και τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών με το τραγούδι «Δεν είμαι ένοχος» σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη και μουσική Σταύρου Χατζηδάκη.

 

Νίκος Ξυλούρης

 Γεννήθηκε στα Ανώγεια Ρεθύμνου, στις 7 Ιουλίου 1936 και πέθανε στον Πειραιάς στις 8 Φεβρουαρίου 1980 σε ηλικία 43 ετών.

Τον Νοέμβριο του 1958 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Μια μαυροφόρα που περνά. Ο δίσκος αγαπήθηκε από το κοινό κι έτσι ο Νίκος ηχογράφησε κι άλλα τραγούδια σε δίσκους των 45 στροφών.

Στην Αθήνα γνώρισε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό, ο οποίος αποφάσισε να τον συστήσει στον Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία, με τον δίσκο Χρονικό και τα Ριζίτικα.

Τον Νοέμβριο του 1973, τις μέρες της εξέγερσης, είναι μέσα στο Πολυτεχνείο και τραγουδά πίσω από τα κάγκελα μαζί με τους φοιτητές, «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί».

Γιάννης Πουλόπουλος

Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1941 στη περιοχή του Μεταξουργείου με καταγωγή από την Καρδαμύλη Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μάνης και πέθανε στις 23 Αυγούστου 2020 σε ηλικία 79 ετών, στο Χαϊδάρι Αττικής.

Το δισκογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1963 με τον Μίκης Θεοδωράκη όπου του έδωσε να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η γειτονιά των αγγέλων». Τα τραγούδια αυτά ήταν τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω Θεώ» και «Το ψωμί είναι στο τραπέζι». Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Γιάννης Πουλόπουλος.

Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. «Ο δρόμος», άλμπουμ των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, θα γίνει αμέσως ο πρώτος ελληνικός χρυσός δίσκος.

Δημήτρης Μητροπάνος 

Γεννήθηκε στην Αγία Μονή, συνοικία των Τρικάλων, στις 2 Απριλίου 1948 και πέθανε στις 17 Απριλίου 2012, στο Μαρούσι Αττικής, σε ηλικία 64 ετών.

Το 1967, ο Μητροπάνος κάνει το δισκογραφικό του ντεμπούτο, ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Έκτοτε, στην μουσική του καριέρα, ερμήνευσε χαρακτηριστικά τραγούδια σπουδαίων στιχουργών και συνθετών. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους Έλληνες τραγουδιστές όλων των εποχών. 

Οι Καραγκούνες

Οι Καραγκούνηδες είναι Ελληνική πληθυσμιακή ομάδα που παλαιότερα κατοικούσε στα πεδινά της δυτικής Θεσσαλίας. Ζώντας για αιώνες στη Θεσσαλία διαμόρφωσαν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία τους.

Για την ονομασία των Καραγκούνηδων υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μία από τις εκδοχές για το προσωνύμιο που αφορά την εθνοτοπική ομάδα τους, λέγεται ότι προήλθε από τα συνθετικά «καρά-γκούνα» (τουρκιστί), η μαύρη γούνα που φορούσαν και η οποία ήταν κατασκευασμένη από δέρμα προβάτου. Μια άλλη εκδοχή που αναφέρεται στο προσωνύμιο των Καραγκούνηδων προήλθε από τη συνήθειά τους να κινούν το κεφάλι τους «κάρα-κούνα».

Ξεχωριστή είναι η θέση των γυναικών, των καραγκούνων της θεσσαλικής γης, με την αξιοσημείωτη τελετουργική αρχαιότροπη συμπεριφορά τους, η οποία εξωτερικεύεται με διάφορα εθιμικά δρώμενα, όπως τα Ρογκατσάρια το Δωδεκαήμερο, καθώς και το λεγόμενο «Καραγκούνικο σεργιάνι» με τη συμμετοχή των γυναικών στις επίσημες μέρες του χρόνου, (τα Χριστούγεννα και τις Αποκριές). Το Σεργιάνι αποτελεί την επίσημη έξοδο των γυναικών παντρεμένων και ανύπαντρων οι οποίες συμμετέχουν στον χορό.

Ο χαρακτηριστικός χορός των Καραγκούνηδων του κάμπου της Θεσσαλίας, ο οποίος πήρε την ονομασία του από τις γυναίκες Καραγκούνες, παρουσιάζεται με δύο βασικές μορφές στη μουσικοποιητική του φόρμα, της «Σβαρνιάρας» και της «Καραγκούνας».

Οι ντόπιοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι η οργανική «Σβαρνιάρα» είναι από τις παλιότερες συνθέσεις της περιοχής, από την οποία προήλθε η πιο γνωστή «Καραγκούνα».

Στίχοι

Αιντε κάντε πέρα, Πέρα να περάσω,
Αιντε το χορό, χορό σας μη χαλάσω.

Άιντε μωρή …γκού… …γκούνα Καραγκούνα
άιντε σένα πρέ… σένα πρέπουν τα σεγκούνια,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα την προκοπή σ’ την είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα κάνα καλό δεν είδα.

Άιντε πέρασε ένα καλοκαίρι
άιντε και δε μου δε μου ‘στειλες χαμπέρι,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο παραθύρι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα την προκοπή σου είδα.

Άιντε τι χαμπέ- χαμπέρι να σε στείλω

Άιντε που πιασες καινούργιο φίλο

αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο παραθύρι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα κάνα καλό δεν είδα.

Άιντε θα πουλή… πουλήσω τα κατσίκια
άιντε να σου πά… σου πάρω σκουλαρίκια,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο παραθύρι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα την προκοπή σου είδα.

Άιντε θα πουλή… πουλήσω και τα γίδια
άιντε να σου πά… σου πάρω και στολίδια,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο παραθύρι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα την προκοπή σου  είδα.

Άιντε θα πουλή… πουλήσω και την στάνη
άιντε να σου πά… σου πάρω  ένα φουστάνι,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο παραθύρι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα την προκοπή σου είδα.

Άιντε πέρασε ένα καλοκαίρι
άιντε και δε μου, δε μου ’στειλες χαμπέρι,
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα στο μπαλκονάκι σ’ είδα
αμ’ πως ’δα αμ’ πεις ’δα σε γέλασα σε πήρα.