Δυο
νέοι στέκονται απέναντι στον φακό, ο Τάκης και ο Τάκης, δύο γειτονόπουλα από το Βαλτινό, σαν να
στέκονται απέναντι στον ίδιο τον χρόνο. Η εικόνα τους μοιάζει με καθρέφτη
διπλό: σχεδόν ίδιο ντύσιμο, ίδια κόμμωση, ίδια στάση, ίδια αξεσουάρ (ρολόι στο
χέρι) - μια νεανική ομοιομορφία που μοιάζει να υπόσχεται κοινή πορεία.
Ατενίζουν το μέλλον τους με εκείνη τη σιωπηλή βεβαιότητα της ηλικίας που
πιστεύει πως ο χρόνος είναι άπειρος.
Η
στάση τους είναι πρόωρα μάγκικη, όχι από έπαρση, αλλά από ανάγκη δήλωσης
ύπαρξης. Είναι το σώμα που στέκεται όρθιο πριν μάθει να λυγίζει, το βλέμμα που
προλαβαίνει τη σκέψη. Μέσα σε αυτή την πόζα φωλιάζει η τόλμη της αρχής, η
επιθυμία να χωρέσουν τον κόσμο στα μέτρα τους, να τον περπατήσουν μαζί, βήμα με
βήμα.
Κι
όμως, η φωτογραφία, που τότε έμοιαζε απλή καταγραφή νιάτων, σήμερα βαραίνει από
γνώση. Γιατί ο ένας από τους δύο δεν πρόλαβε να διανύσει τη διαδρομή που άνοιγε
μπροστά τους. Έφυγε πρόωρα, αφήνοντας το μέλλον που ατένιζε μισό, σαν δρόμο που
κόπηκε απότομα μέσα στο φως. Η συμμετρία της εικόνας ράγισε, εκεί όπου υπήρχαν
δύο πορείες, απέμεινε μία, φορτωμένη πλέον και τη μνήμη της άλλης.
Έτσι,
η ομοιότητά τους αποκτά τραγικό βάθος. Ο ένας συνεχίζει, ο άλλος μένει για
πάντα νέος, καρφωμένος στο βλέμμα της φωτογραφίας. Η φιλία τους μετατρέπεται σε
σιωπηλή μαρτυρία για τη σκληρή αδικία του χρόνου, που δεν μοιράζει ίσα τα
χρόνια, ούτε τις ευκαιρίες. Το Βαλτινό, κοινός τόπος και κοινή αφετηρία,
γίνεται τώρα και τόπος μνήμης.
Η
εικόνα δεν δείχνει πια μόνο δύο νέους σε στάση μάγκικη. Δείχνει αυτό που υπήρξε
και αυτό που δεν πρόλαβε να γίνει. Δείχνει πως η νεότητα δεν είναι υπόσχεση
διάρκειας, αλλά στιγμή εύθραυστη. Και μας θυμίζει, με μια ήσυχη οδύνη, ότι
κάποιοι μένουν για πάντα να ατενίζουν το μέλλον - όχι γιατί το κατέκτησαν, αλλά
γιατί δεν τους δόθηκε ο χρόνος να το ζήσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου