Τα χιόνια του Κόζιακα και η τέχνη της υπομονής

 

Ο Κόζιακας, ντυμένος στα λευκά, στέκει σιωπηλός και επιβλητικός, σαν γέροντας που γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει. Το χιόνι απλώνεται στις πλαγιές του όχι μόνο ως εικόνα χειμωνιάτικη, αλλά σαν σημάδι, μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος δεν υπακούει στις επιθυμίες μας, αλλά στους δικούς του αργούς, αμετάβλητους ρυθμούς.

Κάτω στον κάμπο, η γη μπορεί να ξεγελά. Ο ήλιος ξεπροβάλλει, τα νερά τραβιούνται, και η άνοιξη μοιάζει να ψιθυρίζει πως έφτασε. Μα εκεί, ψηλά, ο Κόζιακας κρατά ακόμα το χιόνι του. Και μαζί του κρατά και τη σοφία του βουνού.

«Σαν βλέπ’ς χιόνια στον Κόζιακα, ντομάτες να μη βάν’ς! Λίγη υπομονή ακόμα.»

Δεν είναι μόνο γεωργική συμβουλή. Είναι μάθημα ζωής.

Πόσες φορές δεν βιαστήκαμε να «φυτέψουμε» όνειρα πριν ωριμάσει η ώρα; Πόσες φορές δεν εμπιστευτήκαμε μια πρόσκαιρη λιακάδα, αγνοώντας τα χιόνια που ακόμη επιμένουν μέσα μας ή γύρω μας; Ο άνθρωπος, όπως και η γη, έχει τις εποχές του. Κι όπως η ντομάτα θέλει ζεστασιά για να πιάσει ρίζα, έτσι και κάθε προσπάθεια θέλει τον δικό της καιρό.

Ο Κόζιακας, με τη σιωπή του, διδάσκει υπομονή. Δεν βιάζεται να λιώσει το χιόνι του, το αφήνει να φύγει όταν πρέπει. Κι αυτό το «όταν πρέπει» είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα για τον άνθρωπο, που ζει με την ψευδαίσθηση πως μπορεί να επισπεύσει τα πάντα.

Η υπομονή δεν είναι αδράνεια. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι η ήρεμη δύναμη να περιμένεις χωρίς να εγκαταλείπεις. Να κρατάς τον σπόρο στο χέρι και να ξέρεις πως, αν τον ρίξεις νωρίς, θα χαθεί, ενώ αν περιμένεις, θα καρπίσει.

Κι έτσι, κοιτάζοντας τον χιονισμένο Κόζιακα, δεν βλέπεις μόνο έναν χειμωνιάτικο ορίζοντα. Βλέπεις ένα παλιό, άγραφο ημερολόγιο της φύσης, μια υπενθύμιση πως η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά συμφιλίωση με τον ρυθμό των πραγμάτων.

Λίγη υπομονή ακόμα.
Και η άνοιξη θα έρθει — όχι επειδή τη ζητήσαμε, αλλά επειδή ήρθε η ώρα της.

Εμπνευσμένο από ανάρτηση στο Facebook του Νίκου Μερτσιώτη.