Δεν φοβόμαστε τη μπόρα

 

Ο Παναγιώτης στάθηκε για λίγο, ακουμπισμένος στο τιμόνι του τρακτέρ, σαν να ήθελε να αφουγκραστεί όχι μόνο τον άνεμο, μα και κάτι βαθύτερο που ερχόταν από τα βουνά. Ο Κόζιακας, σκοτεινός και σιωπηλός, μάζευε πάνω του τα σύννεφα σαν παλιά μυστικά που ετοιμάζονταν να ξεσπάσουν. Το φως λιγόστευε, κι εκείνη η γκρίζα βαριά κουρτίνα του ουρανού έμοιαζε να κατεβαίνει αργά, σχεδόν ψιθυριστά, προς τη γη.

Το ποτάμι πιο κάτω, αθέατο μα ζωντανό, περίμενε. Όχι με ανησυχία, αλλά με μια παράξενη υπομονή, σαν να γνώριζε ότι κάθε μπόρα είναι μια υπόσχεση εκπλήρωσης. Όπως κι η γη, που διψά και πίνει, χωρίς να διαλέγει αν το νερό έρχεται με καταιγίδα ή με ψιχάλα.

Ο Παναγιώτης ήξερε. Τα χρόνια του στον τόπο αυτόν τον είχαν μάθει να διαβάζει τα σημάδια: το βάρος του αέρα, τη σιωπή των πουλιών, το σφίξιμο του ορίζοντα. Το δελτίο καιρού απλώς επιβεβαίωνε αυτό που ήδη ένιωθε στο πετσί του. Κι όμως, αντί για ανησυχία, μια παράξενη γαλήνη απλώθηκε μέσα του.

Ίσως γιατί, εκείνη τη στιγμή, μέσα στον θόρυβο του ανέμου που ερχόταν, αναδύθηκαν στίχοι γνώριμοι-σαν παλιό τραγούδι που βρίσκει τον δρόμο του πίσω στην καρδιά:

«Μου ’πε κι άλλα - μου ’πε κι άλλα
ώσπου άρχισε ψιχάλα
έλα, μου ’πε πάμε τώρα
δε φοβόμαστε τη μπόρα...»

Χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Πόσες φορές δεν είχε σταθεί μπροστά σε μια τέτοια στιγμή; Πόσες μπόρες δεν είχαν περάσει από πάνω του-άλλες στον ουρανό, άλλες μέσα του;

«Θα πετάξουμε παντού
έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα όνειρά μου…»

Οι στίχοι δεν ήταν πια τραγούδι. Ήταν στάση ζωής. Γιατί η μπόρα, όσο κι αν τρομάζει, δεν είναι μόνο φόβος, είναι και κίνηση, αλλαγή, καθαρμός. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει αν θα σκύψει ή αν θα σηκώσει το βλέμμα του στον ουρανό.

Ο Παναγιώτης δεν έσβησε τη μηχανή. Δεν έφυγε βιαστικά. Έμεινε για λίγο ακόμα, εκεί, ανάμεσα στη γη που δούλευε και στον ουρανό που ερχόταν να τη δοκιμάσει. Σαν να ήθελε να πει, σιωπηλά, πως δεν φοβάται.

Γιατί εκείνος ήξερε κάτι που η μπόρα δεν μπορούσε να του πάρει:
πως μέσα σε κάθε θύελλα υπάρχει πάντα ένα κομμάτι ελευθερίας-αρκεί να τολμήσεις να το αντικρίσεις.