Πρόκειται
για τις διακοσμητικές αγριοκερασιές. Εδώ κοσμούν την αυλή του σχολείου του
μικρού μας χωριού και όσες φορές σταμάτησα για να τις φωτογραφίσω δεινοπάθησα.
Ένα μπουλούκι μικρών μαθητών ήθελε να κρεμαστεί πάνω στη φωτογραφική μου
μηχανή. Έτσι πήγα κι εγώ μια Κυριακή πρωί και τελείωσα ανενόχλητος τη δουλειά
μου. Κοιτάζω τώρα τις φωτογραφίες και μαγεύομαι. Το χρώμα ξεχειλίζει.
Ξανακοιτάζω και βυθίζομαι μέσα τους. Αισθάνομαι τα κλαδιά τους που ψιθυρίζουν.
Το μυστικό θρόισμα είναι μια ξεκάθαρη γλώσσα. Θυμάμαι τον στίχο του Έζρα Πάουντ
που λέει ότι κάθε μέρα «εξυμνούμε τον άνεμο που φτερουγίζει στα φύλλα». Τι άλλο
να κάνουν οι ποιητές; Έρχεται λοιπόν ο άνεμος αυτός και με συναρπάζει,
περνώντας μέσα από τα μάτια μου και εισχωρώντας πιο μέσα βαθιά στο μυαλό μου
για να διεγείρει κάθε στοιχείο βοηθητικό της συγκίνησης. Πώς το είπε ο Δ. Π.
Παπαδίτσας; «Εντός του εγκεφάλου προσαράζουν τα λεπτότατα μυστήρια».
Αγριοκερασιές, λοιπόν. Να τες.
Του
Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου