Ο πελαργός της Άνοιξης

 

Ψηλά στον στύλο, πάνω στη στρογγυλή φωλιά από κλαδιά και ξερά χόρτα, στάθηκε ο πελαργός σαν λευκός φρουρός του ουρανού. Τα φτερά του άστραφταν στο πρωινό φως και το κόκκινο ράμφος του έδειχνε προς τον ορίζοντα, σαν να αφουγκραζόταν τα μυστικά της εποχής.

Ήταν το πρώτο σημάδι.

Ο χειμώνας είχε μαζέψει τις βαριές του σκιές, και η γη περίμενε σιωπηλά. Τα χωράφια, που πριν λίγο καιρό ήταν γυμνά και παγωμένα, άρχισαν να πρασινίζουν δειλά. Κάπου στις άκρες των δρόμων, μικρά λουλούδια ξεπρόβαλαν σαν χαμόγελα της γης.

Και τότε εμφανίστηκε εκείνος.

Ο πελαργός γύρισε από το μεγάλο ταξίδι του, κουβαλώντας μαζί του την ανάσα της άνοιξης. Από μακριά, από τόπους ζεστούς και μακρινούς, έφερε στον τόπο μας την υπόσχεση της ζωής. Στάθηκε στη φωλιά του, σαν παλιός γνώριμος που επιστρέφει στο σπίτι του.

Οι άνθρωποι τον κοίταξαν με χαρά.

«Ήρθε ο πελαργός», είπαν. «Ήρθε η άνοιξη».

Και πράγματι, μαζί του ήρθαν οι μέρες που μεγαλώνουν, τα χελιδόνια που σκιρτούν στον ουρανό, οι μυρωδιές της γης μετά τη βροχή. Η φύση άνοιξε σιγά σιγά τα μάτια της, σαν παιδί που ξυπνά.

Ο πελαργός στάθηκε ακίνητος για λίγο ακόμη, σαν να επιθεωρούσε τον κόσμο που άφησε πίσω του μήνες πριν. Ύστερα τίναξε απαλά τα φτερά του.

Κάπου εκεί στο Βαλτινό, η άνοιξη είχε ήδη αρχίσει.

Γιατί όπου επιστρέφει ο πελαργός,
εκεί επιστρέφει και η άνοιξη.

Και τότε ο κόσμος θυμάται ξανά πως η ζωή, όπως τα αποδημητικά πουλιά, ξέρει πάντα τον δρόμο για να γυρίζει.