Βαδίζω στην άκρη του λιβαδιού, εκεί στο χιλιοπατημένο μονοπάτι, και τα πλατάνια σε παράταξη με συντροφεύουν με τέτοιο τρόπο που μοιάζει να με ακολουθούν. Για να απασχολήσω το μυαλό μου μετρώ ασυναίσθητα τα ορθόστητα δέντρα και νοερά τότε σχηματίζεται μέσα μου η εικόνα ενός παιδικού αριθμητηρίου, με το οποίο η δική μας γενιά και όλες σχεδόν οι προηγούμενες μαθαίναμε το μέτρημα και τις πράξεις της αριθμητικής. Αχ το μέτρημα. Τι ιερόσυλη πράξη. Το χρειάζεται ο άνθρωπος μόνο για να υπολογίσει τα περιουσιακά του και να εμπορευθεί αυξάνοντάς τα. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Δεν έχω βιός για μέτρημα. Καλύτερα να μετράω πλατάνια που δεν μπορούν να ξεριζωθούν και να μεταφερθούν αυτούσια στον οίκο μας και μένουν πάντα εδώ στη θέση τους για να ανήκουν σε όλους. Τι όμορφη συναίσθηση και ενσυναίσθηση.
Του Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου