«Νερά
των βροχών, νερά των καταιγίδων» έλεγα σ’ ένα παλιό μου ποίημα, επειδή μέσα στη
μνήμη μου έμενε παγιωμένη η εικόνα του απόβροχου με τα λιμνάζοντα νερά. Αγροί
και λιβάδια κρατούσαν ζηλότυπα το νερό της περαστικής βροχής για πολλές ημέρες,
αφού η γη χορτασμένη από τις βροχοπτώσεις διαρκείας δεν τα απορροφούσε. Τα
δέντρα στις ανοιχτές πεδιάδες γίνονταν υδρόβια και τα πουλιά, τα πολλά πουλιά,
γέμιζαν τις αυλακιές και τα αβαθή σημεία των νερών με τα σιωπηλά τους σμήνη,
αναζητώντας τροφή. Τώρα, πού πήγαν όλα τα πουλιά; Πού πήγαν τα κοτσύφια, οι
τσίχλες, οι καλλιμάνες, οι κύκνοι κάποτε, οι αγριόπαπιες και οι αγριόχηνες, πού
πήγαν οι βραχνοί ψαροφαγάδες και τα μπεκατσόνια; Γιατί αδειάζει και νεκρώνεται
η φύση μας; Εσύ, ποιητή, Γιώργη Παυλόπουλε, εσύ πού πρώτος σηκώθηκες και το
φώναξες. Εσύ, λοιπόν, σήκω και πάλι επάνω και διαλάλησε το ίδιο ερώτημά σου:
«Πού πήγαν τα πουλιά;»
Του Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου