Στην άκρη του σπάγκου

 

Καθαρά Δευτέρα σήμερα και το πέταγμα του χαρταετού εκτός από ένα παιδικό παιχνίδι, είναι και μια μικρή τελετουργία ελευθερίας. Κάθε φορά που ένα χέρι αφήνει σπάγκο να ξετυλιχτεί προς τον ουρανό, κάτι μέσα μας θυμάται ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος μόνο για να πατά στη γη, αλλά και για να ονειρεύεται.

Ο χαρταετός δεν πετά μόνος του. Χρειάζεται τον άνεμο - εκείνη την αόρατη δύναμη που άλλοτε χαϊδεύει κι άλλοτε δοκιμάζει. Όπως και η ζωή. Αν δεν φυσήξει, μένει στο χώμα, αν φυσήξει πολύ, κινδυνεύει να σκιστεί. Το μυστικό βρίσκεται στην ισορροπία: να μάθεις να διαβάζεις τον άνεμο, να νιώθεις το τράβηγμα του σπάγκου, να καταλαβαίνεις πότε πρέπει να δώσεις κι άλλο νήμα και πότε να κρατήσεις.

Κάθε χαρταετός είναι δεμένος. Κι όμως, πετά. Η ελευθερία του δεν είναι η απουσία δεσμού, αλλά η σωστή σχέση με αυτόν. Ο σπάγκος δεν είναι φυλακή, είναι σύνδεση. Χωρίς αυτόν, ο χαρταετός θα παραδινόταν στο τυχαίο, θα χανόταν σε κάποιο ρεύμα αέρα και θα κατέληγε άγνωστο πού. Με αυτόν, όμως, μπορεί να ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, γνωρίζοντας πως υπάρχει ένα χέρι που τον κρατά και μια καρδιά που τον καμαρώνει.

Το πέταγμα είναι πάντα μια συνομιλία: γης και ουρανού, βαρύτητας και ονείρου. Ο άνθρωπος κοιτά ψηλά, μα τα πόδια του παραμένουν στο χώμα. Σ’ αυτή τη διπλή κίνηση κρύβεται η ουσία της ύπαρξης - να ανήκεις εδώ, αλλά να λαχταράς το πέρα από εδώ.

Όταν ο χαρταετός φτάνει στο ψηλότερο σημείο του, γίνεται μια μικρή κουκκίδα μέσα στο απέραντο γαλάζιο. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, δεν μικραίνει, μεγαλώνει. Γιατί η αξία δεν μετριέται με το μέγεθος, αλλά με το ύψος που τόλμησες να αγγίξεις. Το παιδί που κρατά τον σπάγκο νιώθει πως κρατά κάτι περισσότερο από χαρτί και καλάμια, κρατά μια απόδειξη ότι το όνειρο μπορεί να πάρει μορφή.

Κι όταν έρθει η ώρα να τον κατεβάσεις, υπάρχει πάντα μια μικρή μελαγχολία. Μα και μια βεβαιότητα: ότι ο ουρανός δεν έφυγε. Θα είναι εκεί, κάθε φορά που θα θελήσεις να ξαναδοκιμάσεις. Ο χαρταετός μάς διδάσκει πως η πτώση δεν ακυρώνει το πέταγμα, αλλά το ολοκληρώνει.

Ίσως γι’ αυτό το πέταγμά του συγκινεί τόσο βαθιά. Γιατί μέσα σε εκείνη τη λεπτή γραμμή που ενώνει τη γη με τον ουρανό, βλέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό - δεμένο, αλλά ικανό να υψωθεί.