Η συνομιλία του φωτός με τη σκιά

 

Στη φωτογραφία, δύο κύκνοι πλέουν στο ίδιο νερό, μα σε διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας λευκός, φωτισμένος, κινείται μέσα σε μια περιοχή καθαρού φωτός. Ο άλλος σκοτεινός, σχεδόν σιωπηλός, χαράζει κύκλους σε μια ζώνη σκιάς. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει σύγκρουση, υπάρχει μια αόρατη γραμμή που χωρίζει το φως από το σκοτάδι, σαν σύνορο ανάμεσα σε δύο καταστάσεις της ύπαρξης.

Το νερό λειτουργεί ως καθρέφτης αυτής της διττότητας. Οι κυματισμοί που γεννά η κίνηση του μαύρου κύκνου διαχέονται απαλά προς το φωτεινό μέρος, σαν υπενθύμιση ότι το σκοτάδι δεν είναι αποκομμένο από το φως. Κάθε ύπαρξη κουβαλά και τα δύο. Δεν πρόκειται για αντίθεση που απαιτεί νίκη, αλλά για συνύπαρξη που ζητά κατανόηση.

Οι δύο μορφές μοιάζουν να συνομιλούν χωρίς να αγγίζονται. Η απόστασή τους δεν είναι ψυχρή, είναι στοχαστική. Σαν να αναγνωρίζουν η μία στην άλλη ένα συμπλήρωμα. Το φως γίνεται πιο έντονο δίπλα στη σκιά, και η σκιά αποκτά βάθος χάρη στο φως. Μαζί σχηματίζουν μια ισορροπία που θυμίζει την ανθρώπινη ψυχή: ένα πεδίο όπου η καθαρότητα και το μυστήριο συνυπάρχουν.

Ίσως τελικά η εικόνα να μιλά για την αποδοχή. Για την ικανότητα να πλέουμε μέσα στις αντιθέσεις μας χωρίς να επιδιώκουμε να εξαφανίσουμε καμία. Όπως οι κύκνοι, έτσι κι εμείς κινούμαστε σε νερά που αλλάζουν χρώμα. Και μέσα σε αυτή την εναλλαγή, μαθαίνουμε ότι η πληρότητα δεν βρίσκεται στην επιλογή του φωτός ή του σκοταδιού, αλλά στη συνειδητή τους συνύπαρξη.