Μια βόλτα με τα κορίτσια μου…

 

Ο Γιώργος Πέτρου, ένας ακόμη παππούς του Βαλτινού, κρατά στην αγκαλιά του τα δυο μικρά κορίτσια του και χαμογελά. Ένα χαμόγελο ήσυχο, βαθύ, από εκείνα που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Γιατί υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η ευτυχία δεν περιγράφεται, απλώς κρατιέται στην αγκαλιά.

Η φωτογραφία του Γιώργου Πέτρου είναι κάτι περισσότερο από ένα οικογενειακό στιγμιότυπο. Είναι μια εικόνα τρυφερότητας. Ένας παππούς, δύο εγγονές και ανάμεσά τους μια αγάπη που δεν χρειάζεται λόγια. Μόνο μια φράση:

«Μια βόλτα με τα κορίτσια μου…»

Κι ας μοιάζει τόσο απλή αυτή η φράση.

Ίσως, όμως, μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις να κρύβεται ολόκληρη η ευτυχία ενός παππού: να έχει δίπλα του τα παιδιά των παιδιών του και να αισθάνεται πως η ζωή τού χάρισε ξανά την αγκαλιά της.

Γιατί η αγάπη του παππού είναι μια παράξενη και όμορφη μορφή πατρικής αγάπης. Έχει μέσα της την εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής, αλλά και μια καινούργια τρυφερότητα. Είναι σαν ο άνθρωπος να ξαναζεί την πατρότητα, απαλλαγμένος πια από τις αγωνίες και τις έγνοιες που είχε όταν μεγάλωνε τα δικά του παιδιά.

Τότε έτρεχε να τα προστατεύσει από τη ζωή.
Τώρα έχει τον χρόνο να τη χαρεί μαζί τους.

Τότε φοβόταν μήπως πέσουν.
Τώρα τα σηκώνει στην αγκαλιά του όταν πέφτουν.

Τότε μετρούσε τις ευθύνες.
Τώρα μετρά τα χαμόγελα.

Και κάπως έτσι, η φωτογραφία γίνεται η εικόνα μιας αγάπης που περνά από γενιά σε γενιά. Ο Γιώργος κρατά τα εγγόνια του, όμως, την ίδια ώρα, μοιάζει σαν να κρατά στα χέρια του ολόκληρη τη συνέχεια της οικογένειας.