Μπροστά
μας δύο μεγαλόσωμα δέντρα που από χρόνια σημαδεύουν τον χώρο και ορίζουν την
απόσταση ασφαλείας από το χωριό. Μέχρις εκεί, κάποτε, έφταναν οι πεζοί, χωρίς
να κουραστούν πολύ και να γυρίσουν πάλι πίσω. Μέχρις εκεί ξεπροβόδιζαν τους
ξένους επισκέπτες ή τους δικούς τους πού έφευγαν για ταξίδι και εκεί ακριβώς,
όσοι δεν άντεχαν να περιμένουν μια επίσκεψη μέσα στο χωριό, έβγαιναν ανυπόμονοι
και περίμεναν να προϋπαντήσουν τους ερχόμενους. Κοιτάζω ξανά και ξανά το
ευφρόσυνο τοπίο με την εύγλωττη ομορφιά του και νομίζω πως όλος ο τόπος μοιάζει
με διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη εκεί που έβγαινε και περίμενε η γριά μάνα
τον ξενιτεμένο Γιάννη της να επιστρέψει. Σταματάω πάντα εδώ και κάποτε τα χάνω.
Εγώ ξεπροβοδίζω, άλλοι με ξεπροβοδίζουν ή έρχομαι και με περιμένουν; Όλες αυτές
τις συγκινήσεις τις ένιωσα εναλλακτικά μέσα στα χρόνια και απομένουν να
φτερουγίζουν σαν ζωντανές εικόνες μέσα μου, επειδή τώρα πια οι άνθρωποι δεν
μετακινούνται πεζοί, ούτε καβάλα σε ζώα, ούτε καν με τα μαζικά μέσα
συγκοινωνίας. Ο καθένας με το αυτοκίνητό του τρέχει ξεκούραστα σαν σίφουνας,
αλλά η νοσταλγία των παλιών τρόπων του επιβάλλεται και τον βαραίνει με τον
τρόπο της.
Του
Ηλία Κεφάλα
