Μια βόλτα με τα κορίτσια μου…

 

Ο Γιώργος Πέτρου, ένας ακόμη παππούς του Βαλτινού, κρατά στην αγκαλιά του τα δυο μικρά κορίτσια του και χαμογελά. Ένα χαμόγελο ήσυχο, βαθύ, από εκείνα που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Γιατί υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η ευτυχία δεν περιγράφεται, απλώς κρατιέται στην αγκαλιά.

Η φωτογραφία του Γιώργου Πέτρου είναι κάτι περισσότερο από ένα οικογενειακό στιγμιότυπο. Είναι μια εικόνα τρυφερότητας. Ένας παππούς, δύο εγγονές και ανάμεσά τους μια αγάπη που δεν χρειάζεται λόγια. Μόνο μια φράση:

«Μια βόλτα με τα κορίτσια μου…»

Κι ας μοιάζει τόσο απλή αυτή η φράση.

Ίσως, όμως, μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις να κρύβεται ολόκληρη η ευτυχία ενός παππού: να έχει δίπλα του τα παιδιά των παιδιών του και να αισθάνεται πως η ζωή τού χάρισε ξανά την αγκαλιά της.

Γιατί η αγάπη του παππού είναι μια παράξενη και όμορφη μορφή πατρικής αγάπης. Έχει μέσα της την εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής, αλλά και μια καινούργια τρυφερότητα. Είναι σαν ο άνθρωπος να ξαναζεί την πατρότητα, απαλλαγμένος πια από τις αγωνίες και τις έγνοιες που είχε όταν μεγάλωνε τα δικά του παιδιά.

Τότε έτρεχε να τα προστατεύσει από τη ζωή.
Τώρα έχει τον χρόνο να τη χαρεί μαζί τους.

Τότε φοβόταν μήπως πέσουν.
Τώρα τα σηκώνει στην αγκαλιά του όταν πέφτουν.

Τότε μετρούσε τις ευθύνες.
Τώρα μετρά τα χαμόγελα.

Και κάπως έτσι, η φωτογραφία γίνεται η εικόνα μιας αγάπης που περνά από γενιά σε γενιά. Ο Γιώργος κρατά τα εγγόνια του, όμως, την ίδια ώρα, μοιάζει σαν να κρατά στα χέρια του ολόκληρη τη συνέχεια της οικογένειας.

Τα πλατάνια που χάσαμε, τα δέντρα που πρέπει να ξαναφυτέψουμε

 

Άλλος ένας πλάτανος κόπηκε σήμερα στην κεντρική πλατεία του Βαλτινού, από την Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Τρικκαίων. Ένα ακόμη δέντρο, προσβεβλημένο από τη νόσο των πλατάνων, το μεταχρωματικό έλκος, πέρασε οριστικά στην ιστορία.

Κι όμως, για όσους μεγαλώσαμε κάτω από τα πλατάνια της πλατείας, δεν ήταν απλώς ένα δέντρο.

Ήταν ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Ήταν η σκιά των καλοκαιρινών μεσημεριών, το σημείο όπου συναντιόμασταν, παίζαμε, κουβεντιάζαμε. Ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας, ένας σιωπηλός σύντροφος των χρόνων που πέρασαν και που σήμερα, όσο κι αν ψάχνουμε, δεν μπορούμε να ξαναφέρουμε.

Η ασθένεια των πλατάνων χτύπησε πριν από μερικά χρόνια τον τόπο μας και, δυστυχώς, εξακολουθεί να αφήνει τα σημάδια της. Το ένα μετά το άλλο, τα μεγάλα δέντρα που έδιναν ζωή και φυσική ομορφιά στην πλατεία χάθηκαν.

Η κεντρική πλατεία του Βαλτινού, που κάποτε έμοιαζε με μικρό δάσος, σήμερα μοιάζει διαφορετική. Πιο άδεια. Πιο γυμνή. Σαν να λείπει κάτι από την εικόνα του χωριού - και πράγματι λείπει.

Όμως η απώλεια δεν πρέπει να σημαίνει και παραίτηση.

Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, Βάιος Τσιγάρας, έχει επισημάνει το πρόβλημα και σχεδιάζει νέα δεντροφύτευση, ώστε σταδιακά να αναπληρωθεί το πράσινο που χάθηκε και να αποκτήσει ξανά η πλατεία τη ζωντάνια και την ομορφιά της.

Γιατί τα δέντρα δεν είναι μόνο μέρος του τοπίου. Είναι μέρος της μνήμης ενός τόπου. Και όταν φυτεύουμε ένα καινούργιο δέντρο, δεν αποκαθιστούμε μόνο το πράσινο, φυτεύουμε ταυτόχρονα και μια καινούργια ανάμνηση για τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο πρόεδρος:

«Για να ξαναφυτέψουμε ζωή εκεί όπου κάποτε υπήρχε. Για να μπορέσουν οι επόμενες γενιές να μεγαλώσουν κι αυτές κάτω από τα δέντρα της πλατείας του Βαλτινού».

Αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη απάντηση στην απώλεια.

Τα πλατάνια κάτω από τα οποία μεγαλώσαμε δεν μπορούν να επιστρέψουν. Μπορούμε, όμως, να φυτέψουμε άλλα. Να τους δώσουμε χρόνο να μεγαλώσουν, να ριζώσουν βαθιά στη γη του χωριού και, κάποτε, να προσφέρουν τη σκιά τους σε μια καινούργια γενιά παιδιών.

Και τότε, ίσως ύστερα από χρόνια, κάποιος από εκείνα τα παιδιά να κοιτάξει τα μεγάλα δέντρα της πλατείας και να πει:

«Κάτω από αυτά μεγαλώσαμε κι εμείς».

Και θα έχει ξαναγεννηθεί μια μνήμη.